من این متن رو تقدیم میکنم به تک پرنده ی زندگیم.اینها تمام حرفهای گنجیشکه.
 
در سایه عشق تو،آفتاب شدم
 
بگو عشق، باز چه در کلاه شعبده ات داری؟این بار چه آزمونی،چه تردستی برایم سوغات آوردی؟این بازی بازنده ای ندارد،هرکس که دل بدهد،برنده است،وهرکس که دل نسپارد تاهمیشه ناکام می ماند و این حکایت من است که به تو دل دادم و این سرنوشت توست که به من دل سپاری!در عشق ورزیدن،هیچ مقصدی نیست.در این مسیر،چاره،بیچارگی است وآنچه تو را سزاوارتر است،دشوارتر است.عشق تو را  به هر موجودی که می بینم نثارمی کنم.همین که تو در گوشه ای از این زمین نفس میکشی به من نیرو میدهد.همین که یاد کسی که دوستش دارم به لحظه های من معنا میدهد،برایم کافی است.زمان رفیقم شد ورازهای بسیارش را با من نجوا کرد.مرا چه شب ها که ماه دیده است.روزگار به من آموخت که اگر قدرتمند باشی،عشقی را که تو را قوی تر میکند جذب می کنی و اگر ضعیف بمانی،همواره در حال فرو رفتنی و آنکه به سمت تو می آید،تو را ضعیف تر خواهد کرد.

من در سایه عشق تو ،آفتاب شدم.حالا نمی خواهم در سایه بمانم.کسی که با آفتاب همراه شدهمیشه به دنبال روشنایی است.همسایه سایه شدن یعنی در حصار ماندن،تغییر کردن،ایستادن و فرورفتن.آنچه پیش آید،نتیجه هوشمندی روح ماست.هیچ تصوری از تو نخواهم داشت.جزآنکه از آمدنت دلشادم.هیچ قولی به تو نمی دهم جز آنکه،راست بگویم و هیچ نقشی را برای دلخوشی تو بازی نکنم.من دیگر نمی ترسم. زندگی تنها مجال ما برای کسب آگاهی است.هرکس بیشتر بداند پیش تر می رود.عشق از چشمه های حکمت و معرفت آب می نوشد.من درجستجوی عشقی شور انگیزم.عشقی که مرا بالا ببرد و ترس هایم را هر گاه که قد می کشند
از ریشه بکند.بگذاریم که احساس ،حرف خودش را بزند.طبیعت راه خودش را برود و من وتو هر کدام خودمان باشیم.بی هیچ واهمه ای از متفاوت بودن.باز هم شب گذشت و من عبورش را ندیدم.در انتظار باش تا با ابرهای بهار بباری.
 
روزگار،به من آموخت به هر چه دل می بندی باید همسنگش،توان دل کندن را
نیز داشته باشی.
 

تقدیم به عاشقان حقیقی
 
بازم که شک کردی به من
 
بازم که شک کردی به من،حرفای جورواجور زدی
بازم به جای شب بخیر، گفتی برو خیلی بدی
خیالی نیست عزیز من، هرچی می خوای بگی بگو
لابد کتاب عشقم، تو هم گرفتی پشت رو
واسه منی که عاشقم، حرفای تو یه مرهم
حرفای عشق و عاشقی، سوا نمی شه درهم
خوب می دونم که دوس داری،عشقت پنهون بمونه
قلب منم خوب بلده، قصه ی پنهون بخونه
یادت می یاد چه بی هوا تو قلب من قدم زدی
یادت باشه که قلبت به هیچ کی غیر من ندی
دلم می خواد یه بار دیگه بهم بگی دوسم داری
قول بدی تا ابد باشی،هیچ جوری تنهام نذاری